Delen :
  • Delen op Twitter
  • Delen op Facebook
  • Deel op LinkedIn
  • Deel via e-mail

Op een winteravond...

Een heldere flits – 27 januari 2021

In haar autobiografische manuscripten roept Thérèse vaak de kou en soberheid van de lange, donkere winters op. Terwijl ook wij ons midden in de winter bevinden, wordt hier een passage doorkruist door een schitterende flits van troost en hoop, die onze eigen reis verlicht.

Thérèse hielp toen iedere avond een zieke non om naar de refter te gaan...

Thérèse begeleidt zuster Saint Pierre naar de refter, aquarel van Charles Jouvenet

"Het heeft me veel gekost om deze kleine dienst aan te bieden, omdat ik wist dat het niet makkelijk was om deze arme zuster Sint-Pieter tevreden te stellen, die zo veel leed dat ze niet graag van chauffeur wisselde. Maar ik wilde zo'n mooie kans om liefdadigheid te beoefenen niet missen, in de wetenschap dat Jezus had gezegd: "Wat je de minste van dezen aandoet, zul je Mij aandoen." Dus bood ik me heel nederig aan om haar te rijden...

Elke avond als ik mijn zuster Sint-Pieter haar zandloper zag schudden, wist ik dat dat betekende: laten we gaan! Het is ongelooflijk hoeveel moeite het me kostte, vooral in het begin; toch deed ik het meteen, en toen begon er een hele ceremonie. Het was nodig om de bank op een bepaalde manier te verplaatsen en te dragen, vooral niet te haasten, dan kon de wandeling beginnen. Het ging erom de arme kreupele te volgen, haar aan haar riem te ondersteunen, ik deed het zo voorzichtig mogelijk; maar als ze helaas een misstap maakte, leek het haar meteen alsof ik haar slecht vasthield en dat ze zou vallen. - "Ach! mijn God! Je gaat te snel, ik ga breken." Als ik probeerde nog voorzichtiger te gaan; - "Maar volg me! Ik voel je hand niet meer, je hebt me losgelaten, ik ga vallen; ah! Ik zei dat je te jong was om me te leiden."
Uiteindelijk kwamen we veilig aan in de refter. Daar ontstonden weer andere moeilijkheden. Het was een kwestie van zuster Pierre zover krijgen dat hij ging zitten en zich behendig gedroeg om haar niet te bezeren. Daarna moesten we haar mouwen opstropen (nog steeds op een bepaalde manier) en toen mocht ik vertrekken.
Met haar arme, verlamde handen schikte ze haar brood zo goed mogelijk in haar kom. Ik merkte dit al snel en elke avond verliet ik haar pas weer nadat ik haar dit kleine dienstje had bewezen. Omdat ze er niet om had gevraagd, was ze erg ontroerd door mijn aandacht en het was op deze manier, die ik niet bewust had gezocht, dat ik haar volledig in een goed blaadje had gekregen, en vooral (dat ontdekte ik later) omdat ik haar, nadat ik haar brood had gesneden, mijn mooiste glimlach gaf voordat ik wegging.

Soms herinner ik me bepaalde details die als een lentebriesje door mijn ziel waaien. Hier is er eentje die me te binnen schiet: op een winteravond, terwijl ik zoals gewoonlijk mijn kantoortje deed, was het koud, het was donker...
Plotseling hoorde ik in de verte het harmonieuze geluid van een muziekinstrument. Ik zag een goed verlichte woonkamer voor me, helemaal blinkend van het verguldsel, met elegant geklede jonge meisjes die elkaar complimenten en wereldse hoffelijkheden uitwisselden. Toen viel mijn blik op de zieke vrouw die ik verzorgde. In plaats van een melodie hoorde ik af en toe haar klagende gekreun. In plaats van het verguldsel zag ik de bakstenen van ons strenge klooster, nauwelijks verlicht door een zwak schijnsel.
Ik kan niet uitdrukken wat er in mijn ziel gebeurde, wat ik weet is dat de Heer het verlichtte met stralen van waarheid die de duistere pracht van de aardse feesten zozeer overtroffen, dat ik niet kon geloven in mijn geluk… Ach! Om duizend jaar van wereldse feesten te genieten, zou ik de tien minuten die ik besteedde aan het vervullen van mijn nederige ambt van liefdadigheid niet hebben gegeven… Als men al in lijden, te midden van strijd, voor een moment kan genieten van een geluk dat al het geluk van de aarde overtreft, denkend dat de goede God ons uit de wereld heeft weggenomen, hoe zal het dan zijn in de hemel wanneer we te midden van eeuwige vreugde en rust de onvergelijkelijke genade zien die de Heer ons heeft geschonken door ons te kiezen om te wonen in zijn huis, de ware zuilengang van de hemel?

Theresia van het Kind Jezus, Manuscript C, 29v

Laatste artikelen

Om ook te lezen

Alle spullen

In het hart van de basiliek van Alençon, die harten bekeert

Steun de nieuwe ontwikkelingen van de basiliek van Alençon voor de verering van relikwieën en de ontdekking van het leven van de heilige Martinus-echtgenoten

Lees artikel Geplaatst op 16 april 2026

Rondom de ziekte: de bijdragen van het echtpaar Martin

Louis en Zélie zenden uit op RCF

Lees artikel Geplaatst op 09 april 2026

Boodschap voor deze paasdagen - Een oproep tot eenheid en loyaliteit

Moge deze paastijd voor u een bron van diepe vreugde en geestelijke vernieuwing zijn.

Lees artikel Geplaatst op 07 april 2026

Louis en Zélie in de regio Krakau

De relieken van het heilige echtpaar Lodewijk en Zelie, ontvangen door de Ongeschoeide Karmelietenprovincie Krakau (Polen), circuleerden tussen 10 november en 5 december 2025, samen met de relieken van Thérèse, ...

Lees artikel Geplaatst op maart 20 2026

Blijf op de hoogte van ons nieuws

Wilt u dat er naar u geluisterd wordt? Nationale en gratis luisterlijn

+02 33 29 50 43