Welke sterveling kan sneeuw laten vallen voor zijn geliefde?
Februari 17 2021
“De tijd dat ik het habijt moest afleggen was aangebroken; ik werd ontvangen door het kapittel, maar hoe kon ik eraan denken om een ceremonie te houden? Ze hadden het er al over om mij het heilige habijt te geven zonder mij te laten vertrekken toen besloten werd om te wachten.
Tegen alle hoop in herstelde onze dierbare Vader van zijn tweede aanval en Monseigneur stelde de ceremonie vast op 10 januari.
Het wachten was lang, maar ook: wat een prachtig feest!… er ontbrak niets, niets, zelfs de sneeuw niet…
Ik weet niet of ik je al heb verteld over mijn liefde voor sneeuw. Toen ik klein was, verrukte de witheid mij; een van de grootste genoegens was lopen onder de sneeuwvlokken. Waar kwam deze smaak voor sneeuw vandaan?... Misschien omdat, als kleine winterbloem, de eerste versiering waarvan de verfraaide aard die de ogen van mijn kind zagen haar witte jas moet zijn geweest... Nou, ik had er altijd naar verlangd dat de dag dat ik mijn gewoonte aannam , de natuur zou net als ik in het wit getooid zijn. De dag voor deze mooie dag keek ik treurig naar de grijze lucht waaruit af en toe een fijne regenbui ontsnapte en de temperatuur zo mild was dat ik geen sneeuw meer verwachtte.
De volgende ochtend was de lucht niet veranderd; maar het feest was verrukkelijk, en de mooiste, meest verrukkelijke bloem was mijn lieve koning, nooit was hij mooier en waardiger geweest...
Hij werd door iedereen bewonderd; die dag was zijn triomf, zijn laatste feest hier beneden. Hij had al zijn kinderen aan de Goede Heer gegeven, omdat Céline hem haar roeping had toevertrouwd, had hij van vreugde gehuild en was met haar meegegaan om Hem te danken die ‘hem de eer had gedaan al zijn kinderen tot zich te nemen.
Aan het einde van de ceremonie zong Monseigneur het Te Deum, een priester probeerde erop te wijzen dat dit lied alleen tijdens de professie werd gezongen, maar het momentum werd gegeven en de hymne van dankzegging ging door tot het einde. Moest het feest niet compleet zijn, aangezien alle anderen daar samenkwamen?…
Nadat ik mijn geliefde Koning voor de laatste keer had gekust, ging ik terug naar de omheining. Het eerste wat ik onder de kloostergang zag, was "mijn kleine roze Jezus", die naar me glimlachte te midden van de bloemen en de lichtjes, en meteen daarna viel mijn blik op sneeuwvlokken... de binnenplaats was wit, net als ik.
Wat een delicatesse van Jezus! Om de verlangens van zijn kleine verloofde te voorkomen, gaf hij haar sneeuw... Sneeuw, wie is de sterveling die hem uit de lucht kan laten vallen om zijn geliefde te charmeren?... misschien zijn de mensen van de wereld gemaakt. Deze vraag, wat is Het is zeker dat de sneeuw die het gevolg was van het aannemen van de gewoonte hun een klein wonder leek en dat de hele stad verbaasd was.
Ze vonden dat ik een vreemde smaak voor sneeuw had... Zoveel te beter! Dit bracht de onbegrijpelijke neerbuigendheid van de Bruidegom van de maagden nog meer naar voren… van Hem die lelies koestert die zo wit zijn als SNEEUW!”
Manuscript A, folio 72
