Welke sterveling kan sneeuw laten vallen voor zijn geliefde?
Februari 17 2021
"De tijd voor mijn inwijding was aangebroken; ik werd ontvangen door het kapittel, maar hoe konden we een ceremonie houden? Ze hadden het er al over om me het heilige habijt te geven zonder dat ik hoefde te vertrekken, toen ze besloten te wachten."
Tegen alle hoop in herstelde onze dierbare Vader van zijn tweede aanval en Monseigneur stelde de ceremonie vast op 10 januari.
Het wachten was lang, maar ook: wat een prachtig feest!… er ontbrak niets, niets, zelfs de sneeuw niet…
Ik weet niet of ik je al heb verteld over mijn liefde voor sneeuw. Toen ik klein was, verrukte de witheid mij; een van de grootste genoegens was lopen onder de sneeuwvlokken. Waar kwam deze smaak voor sneeuw vandaan?... Misschien omdat, als kleine winterbloem, de eerste versiering waarvan de verfraaide aard die de ogen van mijn kind zagen haar witte jas moet zijn geweest... Nou, ik had er altijd naar verlangd dat de dag dat ik mijn gewoonte aannam , de natuur zou net als ik in het wit getooid zijn. De dag voor deze mooie dag keek ik treurig naar de grijze lucht waaruit af en toe een fijne regenbui ontsnapte en de temperatuur zo mild was dat ik geen sneeuw meer verwachtte.
De volgende ochtend was de lucht niet veranderd; maar het feest was verrukkelijk, en de mooiste, meest verrukkelijke bloem was mijn lieve koning, nooit was hij mooier en waardiger geweest...
Hij werd door iedereen bewonderd; die dag was zijn triomf, zijn laatste feest op aarde. Hij had al zijn kinderen aan God gegeven, want Céline had hem haar roeping toevertrouwd, en hij had van vreugde gehuild en was met haar meegegaan om Hem te danken die hem de eer had gegeven al zijn kinderen tot zich te nemen.
Aan het einde van de ceremonie zong Monseigneur het Te Deum, een priester probeerde erop te wijzen dat dit lied alleen tijdens de professie werd gezongen, maar het momentum werd gegeven en de hymne van dankzegging ging door tot het einde. Moest het feest niet compleet zijn, aangezien alle anderen daar samenkwamen?…
Nadat ik mijn geliefde Koning nog een laatste kus had gegeven, ging ik terug naar de kloostergang. Het eerste wat ik onder de kloostergang zag, was "mijn kleine roze Jezus" die me toelachte te midden van de bloemen en lichtjes, en meteen daarna viel mijn blik op sneeuwvlokken... de binnenplaats was wit, net als ik.
Wat een delicatesse van Jezus! Om de verlangens van zijn kleine verloofde te voorkomen, gaf hij haar sneeuw... Sneeuw, wie is de sterveling die hem uit de lucht kan laten vallen om zijn geliefde te charmeren?... misschien zijn de mensen van de wereld gemaakt. Deze vraag, wat is Het is zeker dat de sneeuw die het gevolg was van het aannemen van de gewoonte hun een klein wonder leek en dat de hele stad verbaasd was.
Ze vonden dat ik een vreemde voorliefde voor sneeuw had… Des te beter! Het benadrukte alleen maar de onbegrijpelijke neerbuigendheid van de Bruidegom der maagden… van Hem die witte lelies koestert als SNEEUW!
Manuscript A, folio 72
