God en de wereld
Homilie van 14 april 2021
“God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon gaf. »
Is het zo waar en zo zeker dat de wereld zo beminnelijk is dat er op deze manier van gehouden kan worden? We hebben vaak ruzie met de wereld. We praten er soms met minachting over. Soms zelfs met haat. En soms gedragen wij christenen ons als kinderen die deze Heer, die zoveel van de wereld hield, een beetje onwaardig zijn.
Om ons wat comfortabeler te voelen in deze relatie met de wereld, moeten we bedenken dat dit woord in Johannes twee betekenissen heeft.
Er is er één die laat zien dat de wereld een verleiding kan zijn: ook al wordt ze bezocht door licht, mensen geven de voorkeur aan duisternis boven licht. Het zou dus deze geschapen wereld zijn die zich in zichzelf opsluit en die het licht weigert dat de Heer erop projecteert. In die zin wordt de wereld een verleiding en we herinneren ons dat er in de geschiedenis van de Kerk sprake is van een ascetische stroming, dat wil zeggen een stroming die afstand neemt van deze wereld en dat de monastieke traditie deze ontsnapping aan de wereld krachtig heeft gehandhaafd.
Laten we erkennen dat we soms gevangen zitten in deze dynamiek en dat we misschien het getuigenis zijn kwijtgeraakt dat we voor deze wereld moeten geven, inclusief het getuigenis dat op zichzelf insluit en dat een getuigenis is van ‘Gods liefde voor hem’. . Deze sluiting van de wereld op zichzelf heeft de Heer nooit verontschuldigd of ontmoedigd om haar lief te hebben, en we moeten eerst getuigen zijn van een God die deze wereld zowel met haar duisternis als natuurlijk met haar licht liefheeft.
In plaats van de wereld uitsluitend te beschouwen als een plaats van verleiding, die we moeten ontvluchten en vermijden, nodigt de grote christelijke spirituele traditie ons uit om deze wereld te verwelkomen als een plaats van roeping, als een plaats van missie, als een plaats van roeping en niets minder. dan de oproep om van hem te houden.
Deze dubbelzinnige wereld op de manier waarop God haar tot het einde toe liefheeft, zonder ontmoedigd te raken. We zouden dan de juiste woorden moeten vinden en ik vind dat we erfgenamen zijn van een eeuw, de twintigste, die zijn woorden heeft aangepast om over de wereld te spreken. Omdat we ons een beetje moesten losmaken van een te negatieve traditie. Van een relatie met deze wereld die alleen maar verleidingen zou zijn.
In feite zijn verleidingen beangstigend, niet op zichzelf, maar op onszelf, wier hart zo kwetsbaar is dat het zich vaak laat meeslepen door de verleidingen van de wereld. De aantrekkingskracht van rijkdom, van macht, van slecht gecontroleerd genot... maar het is in ons hart dat deze verleiding zich afspeelt.
Laten we niet altijd naar de buitenwereld verwijzen wat eenvoudigweg onze eigen kwetsbaarheden zijn, maar eerder ontdekken dat deze gezonde relatie met de Heer ons uitnodigt om deze wereld lief te hebben en ons eraan te wijden. We hebben in deze twintigste eeuw hele mooie voorbeelden van spirituele mensen die wisten hoe ze niet in de valkuilen van deze wereld moesten trappen en toch deze wereld nauwkeurig bewoonden als teken van Gods aanwezigheid in de wereld. Want wat de kern van ons geloof is, is dat de Heer in deze dubbelzinnigheden deze wereld kwam bewonen, nogmaals, niet om haar te veroordelen, herinnert Johannes ons, maar om haar te redden.
Moge dit evangelie ons uitnodigen tot deze rechtvaardigere relatie met een wereld die niet bestaat, maar die fundamenteel geliefd en gered wordt door de Heer. Amen
