God heeft ons lief “uit de diepten van zijn binnenste”
Homilie van 17 maart 2021
Het hoofdstuk van de profeet Jesaja waarvan we aan het begin van deze lezing een fragment hoorden, verdient het om gelezen en herlezen te worden omdat het heel mooi is. Hij is erg knap en sluit zich aan bij degenen die soms aan God gaan twijfelen.
“De Heer heeft mij in de steek gelaten. De Heer heeft mij vergeten.”
Hoeveel mannen en vrouwen kunnen soms in de verleiding komen om te denken dat God hen vergeten heeft, ook al hebben ze gebeden en om rechtvaardige dingen gevraagd? En hoewel hun gebeden werden verhoord, werden ze niet verhoord zoals ze hadden gewild. Ze denken misschien zelfs dat God doof is voor hun oproepen.
Hierop reageert de profeet Jesaja met wat hij zelf heeft ervaren, namelijk deze diepgewortelde gehechtheid van God aan ons mensen die tot hem bidden. De profeet heeft deze uitdrukking, nadat hij de emotie heeft uitgedrukt van degenen die denken dat ze in de steek zijn gelaten:
“Kan een vrouw haar kind vergeten? Heeft u geen tederheid meer voor de zoon van haar schoot? Zelfs als ze het zou vergeten, zou ik het niet vergeten. »
Daar ontdekken we wat we tegenwoordig empathie, mededogen noemen. Gevoelens die door onze generatie worden geëerd omdat ze ons bijna uitnodigen om ons in de ander te verplaatsen en ons bij hen aan te sluiten, alsof we van binnenuit komen. Om over dit mededogen, deze barmhartigheid van God te spreken, heeft het Hebreeuws de term ‘RaHaMîn’, die ons vertelt over een liefde die uit het hart komt, een liefde die tot ons komt vanuit de diepten van ons wezen. En als we in de onderbuik worden geraakt, begrijpen we wat de liefde van barmhartigheid en mededogen kan zijn. Liefde vol tederheid en trouw vertelt ons de psalm die volgt op de eerste lezing, psalm 144.
“De Heer is teder en barmhartig
Langzaam tot boosheid en vol liefde
De goedheid van de Heer is voor ons
Zijn tederheid voor al zijn werken…”
Als we weten dat God ons liefheeft met een liefde van het hart, goddelijk als ik het mag zeggen, in deze logica van de Schriften, zorgt dit er misschien voor dat we op een andere manier dit gebed van het weesgegroet horen als we “En Jezus, de vrucht van je baarmoeder is gezegend”. Maria heeft Christus lief met heel haar wezen, inclusief haar baarmoeder.
Het grote risico zou zijn om te geloven dat alleen vrouwen een binnenkant hebben en op deze manier kunnen liefhebben. Als u diep verwend bent door deze diepte van uw wezen, herinnert de Schrift ons eraan dat dit zo is “elke man, man en vrouw” die ingewanden hebben: daarom is de mens heel capabel.
We zien het in het leven van Jezus, die heel vaak ontroerd en geraakt wordt in zijn hart.
“Toen hij van boord ging, zag hij een grote menigte. Hij was vervuld van medelijden, diep geraakt door deze menigte en door de kreupelen die het hart van deze menigte vormden. » (Matteüs, 14) Wij zijn als gedoopten, als christenen, geroepen om ons tot in onze kern te laten raken, om ons te laten meeslepen in onze manier van liefhebben.
“Jullie daarom, de uitverkorenen van God, zijn heiligen en zijn geliefden, kleed jezelf met een hart van barmhartigheid, goedheid, nederigheid, zachtmoedigheid en geduld. »(Kolossenzen, 3).
Om met ons hart lief te hebben wat ons omringt. Hoe kunnen we daar niet aan denken op deze dag waarop we een huwelijksverjaardag vieren... Elkaar liefhebben met zoveel liefde tussen echtgenoten, in het meest intieme van ons wezen.
Van onszelf houden als gezin, van onszelf houden met onze dierbaren, van medeleven tonen met de mensen om ons heen, zowel op het werk als in het sociale leven. En alsof we door golven van repercussies deze oprechte liefde met ons meedragen in de manier waarop we naar dit of dat land kijken.
Het is moeilijk om hetzelfde te denken over alle ellende die helaas nog steeds onze wereld kenmerkt door oorlogen, onrecht en hongersnoden. Maar hoe kunnen we geen bijzondere aandacht en sympathie tonen voor een land dat een open blik en een verlicht geweten heeft?
Het zou interessant kunnen zijn om ons in het hart van de Vasten af te vragen welk land ons vandaag de dag bijzonder doet trillen, waarmee we in gemeenschap van hart staan. Of het nu Syrië, Libië, Afghanistan, een land in Afrika of Irak is waar onze paus ons tijdens zijn reis zo dichtbij heeft gebracht.
Laten we ons afvragen met wie we ons verbonden voelen of dichtbij komen in de manier waarop we het nieuws volgen en erbij betrokken raken. Zo sluiten we ons aan bij deze uitdrukking die de profeet Jesaja gebruikt over degene die wordt aangekondigd, die zich voor ons opent “een alliantie van menigten”.
Als we alleen harten hebben voor onze dierbaren, bevinden we ons niet in een alliantie van menigten. Als we alleen maar dicht bij onze dierbaren zijn, maken we geen deel uit van deze alliantie van menigten.
