Wonder en genezing
Homilie van 3 februari 2021
Het gezin, of het nu groot is zoals in de tijd van Jezus met zijn verwanten, of beperkter zoals vandaag de dag, is prachtig.
Ze is mooi, maar ze moet ook bekeerd worden. Het wordt gekenmerkt door een neiging tot terugtrekking, die de oorspronkelijke fout in onze natuur afdrukt.
We zien het hier: Jezus' familie is niet in staat Hem te verwelkomen, zich open te stellen voor de dimensie van Zijn wezen en Zijn missie. Onze gezinnen moeten de evangelische bekering beleven. De hoogste aspecten van het menselijk leven moeten allemaal door het Evangelie getransformeerd worden. Religie moet zich net als het gezin tot het Evangelie bekeren. Wij meten het in deze tekst.
Er is sprake van een soort verlamming van de weldadige actie van Jezus, die zijn wonderen niet onder zijn eigen volk kan verrichten. Als profeet die door zijn familieleden wordt veracht, trekt de familie zich terug in zichzelf. Als Jezus zich niet openstelt, lijkt het alsof zijn vriendelijkheid en welwillendheid worden tegengehouden. Met deze paradox wordt ons verteld dat hij geen wonderen kon verrichten en dat hij kort daarna slechts een paar zieken genas.
Wat doet hij dan? Geneest hij door wonderen? Het wonderbaarlijke in het Evangelie is niet alleen genezing. Deze genezing is zo'n sterk teken dat het de persoon die genezen is en de mensen om hem heen transformeert. Er is niet alleen sprake van genezing, er is sprake van bekering en van het aanvaarden van het geloof in wat er gebeurt.
In het Evangelie komen we vaak mensen tegen die om genezing vragen, maar die zich afsluiten voor de wonderen van Jezus. Deze blik van geloof is nodig om het wonder in de hele mens te laten gebeuren, hem te genezen en te redden.
In de eerste lezing, die ik erg relevant vind, moeten we bedenken dat de gebeurtenissen die we meemaken, ongeacht de oorzaak (menselijk, goddelijk of beide tegelijk), vaak lessen inhouden. Een les is er om ons iets te leren. Als wij het ontvangen, is het nooit erg prettig, zo vertelt de brief aan de Hebreeën ons. Als je net een les hebt gehad, voel je geen vreugde, maar eerder verdriet. Wij houden er niet zo van om berispt te worden.
Maar als we door de les gecorrigeerd worden, dan komen er vruchten van vrede en gerechtigheid voort. Je hebt de neiging om te klagen als je een les te horen krijgt. Deze klachten groeien dan onder ons als een plant met bittere vruchten.
Er is reden om te vrezen dat, gezien de gebeurtenissen die we vandaag meemaken, het klagen de overhand zal krijgen en dat de bittere vruchten ervan zullen weerhouden vrucht te dragen van de les die tot ons is gericht. Het zou doof zijn om niet te luisteren naar de gebeurtenissen die we nu meemaken, die voor velen ongemakkelijk en zorgwekkend zijn. We horen echter een diepe roep om verandering in onze menselijke relaties, in de relaties tussen mensen die ons dierbaar zijn, maar ook tussen mensen die ons het verst van ons af bevinden.
Het is ongetwijfeld een moeilijke les om te horen, maar in plaats van alleen maar verdriet op te wekken, kunnen we uit deze vruchten van bekering, vruchten van vrede en gerechtigheid, putten. Amen.
