Een manier van leven in deze wereld, die het Koninkrijk aankondigt…

Preek van 11 november 2020

"Sint Martinus van Tours is wereldwijd bekend om zijn gebaar van het delen van zijn mantel. Hij gaf het deel dat hem toebehoorde aan de armsten en ontdekte in een droom, in de nacht die volgde, dat Christus zelf aan hem verschenen was, gekleed in dit deel van de mantel dat hij aan de armsten had gegeven."“Wat u voor de minsten van mijn broeders en zusters hebt gedaan, hebt u voor Mij gedaan.”".
Deze illustratie in zijn leven, in het leven van Martin, van het Evangelie dat we zojuist hebben verkondigd, maakt Martin tot een universele figuur. "Erf het koninkrijk dat voor u is voorbereid sinds de grondlegging der wereld..."
Allen die een ideaalbeeld van dit zo spirituele koninkrijk met elkaar delen, zien in Martins gebaar, van Oost naar West, van Noord naar Zuid, deze diepe broederschap met deze man.


Toevallig valt zijn feestdag voor ons in Frankrijk samen met de herdenking van de Wapenstilstand, wat een buitengewoon indrukwekkend moment blijft, ook al wordt het dit jaar ingeperkt door de lockdown. Toch is het een belangrijke herdenkingsdag.
Uit de herinnering aan deze tragedies die niet alleen onze landen, maar de hele wereld hebben getekend, aangezien naar schatting bijna 8 miljoen mensen tijdens deze Eerste Wereldoorlog zijn omgekomen of gewond geraakt. Wat een triest beeld wanneer globalisering de vorm aanneemt van zo'n dodelijk conflict.
En toch, rond deze herinnering, wordt de hele mensheid uitgenodigd, helaas aangewakkerd door andere gebeurtenissen uit de 20e eeuw, om zich te realiseren dat er een andere wereld te bouwen valt. Dat degene die zo aanwezig was bij de stichting van de vrede in 1918, onze vriend Martin, misschien iets te zeggen heeft voor de wereld van vandaag. Dit is ongetwijfeld niet onbekend voor degenen die dit elfde uur, de elfde dag van 1918, hebben ingesteld. Het was zelfs op de elfde dag van de elfde maand dat deze wapenstilstand werd getekend, waarmee een einde kwam aan dit vreselijke conflict. Ze werd getekend in het hart van dit feest van Sint-Maarten, een feest dat zeer aanwezig was in de Franse cultuur van die tijd.

Misschien hebben we door de lessen van de geschiedenis steeds meer ontdekt dat Martin niet zomaar een Fransman is. Hij is een werkelijk prachtige Europese figuur. Dat is hij door zijn lot, door zijn geboorte.
Hij was de zoon van een Romeinse soldaat die geboren was aan de grens van het keizerrijk, die nu heel dicht bij de grens tussen Hongarije en Oostenrijk ligt, in Szombathely. Hij was een grensbewoner die zijn hele leven rondreisde, nadat hij in Pavia, Italië, was gaan trainen. Van daaruit, net als zijn vader van oudsher soldaat, ging hij naar Amiens. In Amiens ontmoette hij deze arme man, wiens ontdekking doorslaggevend was voor zijn bekering. Maar hij bleef reizen, met name naar Italië, waar hij het kluizenaarsbestaan ​​ontdekte. Toen hij terugkeerde om eindelijk zijn christelijke geloof te beleven, vestigde hij zich als kluizenaar.
Eerst bij Poitiers, daarna werd hij gevraagd om bisschop te worden in Tours. Maar tijdens zijn bisschopsschap leidde hij een teruggetrokken leven in Marmoutier, aan de rand van de stad Tours.
Zijn leven was gevuld met vele reizen, overal ter wereld, zozeer zelfs dat Sint-Maarten op veel plaatsen wordt vereerd. Hij is degene met de meeste kerken die naar hem vernoemd zijn.
Zodanig zelfs dat hij na deze verschrikkelijke gebeurtenissen die de geschiedenis van de wereld en in de eerste plaats de geschiedenis van Europa hebben getekend, een zeer mooie figuur in Europa werd.
Tegenwoordig wordt hij aangeroepen als beschermheilige van Europa en wordt zijn herinnering in stand gehouden door paden die ter ere van hem worden aangelegd. De bedoeling is om een ​​broederschap te smeden tussen de mensen door te verwijzen naar de steden die hij doorkruiste.

Uw aanwezigheid nodigt ons uit om te beseffen dat het meer is dan alleen Europees; het wordt wereldwijd geëerd, want dit gebaar heeft meer dan alleen een symbolische betekenis. Het kan diepe vrede brengen.

Vandaag de dag ontwikkelen we deze mondiale dimensie van Sint Maarten steeds meer. Het lijkt me dat we in de conflicten die ons vandaag de dag dreigen te overspoelen, tussen een afwijkend globalisme en een soevereinisme dat eveneens dreigt op te duiken, een woord van een van de grondleggers van Europa hebben dat een sleutel blijft voor het leven in de wereld van vandaag.

Deze woorden danken we aan Robert Schuman, eveneens een man van grenzen.
De boerderij van zijn familie lag op de grens tussen Luxemburg en Frankrijk, op een steenworp afstand van de Duitse grens. In zijn eigen leven was hij zowel Luxemburgs van moederskant als Frans van vaderskant, maar tegelijkertijd werd hij weer Duits toen Duitsland de Moezel heroverde.
En deze man van de grens zei dit: "Ik ben Frans, maar ik ben van plan om uit Lotharingen te blijven." Dat wil zeggen, ik ben ook van plan om bij deze streek te horen. Ik ben Frans, maar ik kan ook uit Lotharingen blijven. Ik ben Europeaan; ik wil Europa opbouwen, maar ik kan ook Frans blijven.
We zouden aan zijn woorden kunnen toevoegen: "Ik ben van de wereld, maar ik wil ook Europeaan blijven."
Totdat we begrijpen dat onze identiteit verschillende verbondenheid kan verenigen, zullen we blijven streven naar een wereld die meer gebaseerd is op oorlog dan op vrede. Met meerdere identiteitsniveaus die op prachtige, altijd verrijkende manieren samenkomen.
Dit is een prachtige uitdaging, Sint Maarten kan ons helpen leven en ons christelijk geweten voelt zich zeer op zijn gemak bij deze manier van leven.
Beiden geworteld zoals Jezus uit Nazareth kwam, en tegelijk de mensenzoon voor allen. Laten we onze verbondenheid bundelen; het is ongetwijfeld in deze richting dat we de bouw van de toekomst moeten zoeken.
Een tweede kenmerk maakt Sint-Maarten uiterst eigentijds. Het is een van de daden uit zijn leven die hij min of meer aan het einde van zijn leven verrichtte.
In een tijd dat een Spaanse ketter zoveel ophef maakte dat keizer Maximus, die de problemen zag die deze ketterij kon veroorzaken, besloot hem te arresteren en te executeren. Toen Martinus hiervan hoorde, verliet hij zijn vaderland Tours om de keizer te bezoeken en de zaak van deze ketter te verdedigen, met wie hij het niet eens was, maar die geloofde dat men, zelfs in naam van religie of waarheid, niet iemand kon doden.
Hij verzette zich, hij maakte op gewetensvolle gronden bezwaar tegen de keizer, op grond van een waarheidsgetrouwe reden, hoe nobel ook.

Helaas werd deze geweldige boodschap van Martinus niet gehoord en we weten dat hetgeen hij in naam van het Evangelie probeerde over te brengen, door de eeuwen heen niet in praktijk werd gebracht.
Het is dan ook interessant om in de debatten over religieus extremisme de relevantie en actualiteit van deze Sint-Maarten te horen, die bezield is door een dergelijke visie op het Evangelie en de boodschap van Christus.
Daarom eren wij het in de huidige situatie in de juiste dimensie.

Dat we misschien op een mooie manier naar deze mannen luisteren, die enerzijds ergens staatsburger zijn, maar ook wereldburger.
Deze wereld kondigt het koninkrijk aan wanneer ze als zodanig wordt ervaren.