Kijk en bid

Preek van 28 november 2020

Gebed is waken in de aanwezigheid van iemand anders. Iemand die ernaar verlangt om met ons te spreken, ons te ontmoeten, ons iets te vertellen...

Voordat we het Boek sluiten om het in het volgende liturgische jaar weer te openen, is het interessant om onszelf af te vragen wat de laatste woorden zijn die de Schrift tot ons richt voor deze laatste dag van het liturgische jaar.
Het is opmerkelijk dat in het boek Openbaring, waarvan we een deel in hoofdstuk 22 lezen, de Levensboom verschijnt. Over deze Levensboom wordt in de Bijbel zo weinig gesproken, behalve helemaal aan het begin, in de proloog, en vandaag in de epiloog.
Het was in de Hof van Eden, naast de Boom van de Kennis van Goed en Kwaad, dat Adam en Eva zich tegoed deden aan de verboden vrucht. De toegang tot de Hof van Eden werd toen afgesloten, en dus was de Levensboom ontoegankelijk tot het einde dat vandaag werd aangekondigd. Deze boom wordt ons niet langer in het hart van de Hof van Eden gepresenteerd, maar in het centrum van de stad, in het hart van de stad. De Levensboom is de troon van God in de stad der mensen.
Alsof wij de voltooiing van dit mysterie van het leven en de verlossing hebben bereikt en de mens opnieuw toegang heeft tot God in het hart van de stad en tot dit overvloedige leven, tot dit eeuwige leven.
In de tussentijd, omdat we deze definitieve aanwezigheid van de Levensboom midden in de stad nog niet hebben bereikt, is er een spirituele houding die al lijkt op een intrede in de adventstijd, omdat we die gedurende al die tijd zullen aangaan rond deze twee werkwoorden: waken en bidden. Wat zou waakzaamheid en waakzaamheid in gevaar kunnen brengen?

Er zijn twee dingen: bingedrinken en dronkenschap, wat hetzelfde is, want als ik overdrijf, word ik dronken. Het is iets dat buiten onszelf ligt en ons door overmatig alcoholgebruik of andere verdovende middelen anders maakt dan onszelf. De mens verliest zijn identiteit.
Een andere vorm van vervreemding is verstrikt raken in de zorgen van het leven, er volledig in opgaan. Dit betekent dat we dat perspectief, die afstand, die diepe identiteit niet meer hebben. Het is fijn om je voor te stellen dat we soms die afstand van reflectie moeten nemen. We weten heel goed dat de tijd die we doormaken erg dubbelzinnig is. Het is zowel een zeer zware tijd voor velen, vanwege de gevolgen die deze pandemie voor je kan hebben, als een tijd voor reflectie. Een tijd waarin we gedwongen worden om even op de rem te trappen om na te denken over waar we naartoe gingen in een ietwat hectische race waarvan we de gevolgen kennen.
Blijf alert. Raak niet verstrikt in een race; neem deze tijd om na te denken over waar we lopen en wat de gevolgen zijn. Blijf alert en bid.
Gebed is waken in de aanwezigheid van iemand anders. Iemand die ernaar verlangt met ons te spreken, ons te ontmoeten, ons iets te vertellen. Iemand die ernaar verlangt zich aan ons bekend te maken zoals wij geroepen zijn ons aan hen bekend te maken, met onze zorgen, met ons leven.
"Wie waakt en bidt", zegt Lucas, "zal kunnen staan ​​voor de Mensenzoon." Deze gebedvolle zoektocht naar het aangezicht van God zal ons zo goed hebben voorbereid op deze beslissende dag in ons leven, dat we inderdaad in de aanwezigheid zullen kunnen staan ​​van degene die we hebben gezocht.
Het laatste woord van de Apocalyps en van de christelijke Bijbel is "Maranatha", met een grote wens: "Kom, Heer Jezus." Dit woord, dat het liturgische jaar afsluit, is ook het woord dat de Advent, die we vanavond ingaan, zal ondersteunen.