Annie en Patrick, Vendée

Août 2020

Saints Louis en Zélie: inspirerende en troostende vrienden.

Dit is de derde keer dat we naar het Louis en Zélie heiligdom in Alençon komen. We zijn een week gebleven en willen niet meer weggaan.
We hebben hier een grote rust gevonden. Toen we aankwamen, droegen we kwellingen en ontmoedigingen met ons mee... die verdwenen dankzij het gebed, elke avond, voor de relikwieën van de heiligen Lodewijk en Zélie.

Wij kenden Sint Thérèse al heel lang.
We waren erg ontroerd door de bijeenkomst van een voormalige gevangene, die vertelde over de genaden die hij ontving toen hij de gevangenis verliet... En hoe hij bevrijd was van het gekke leven dat hij tot dan toe had geleid. Het was een ongelooflijke getuigenis.
Zodra we de heiligen Louis en Zélie ontmoetten, voelden we een onmiddellijke, duidelijke verbondenheid met hen. Omdat ze een koppel waren, omdat ze ouders waren...
De herinnering aan de moeilijkheden van Saint Zélie met Léonie bemoedigt ons op onze reis als ouders en grootouders. Bidden door Zélie en Léonie helpt ons vooruit. Alles in hun leven is mooi... Maar dit aspect kenmerkt ons echt.

Een ander opmerkelijk aspect is dat het welgestelde mensen waren die zich goed wisten aan te passen aan heel eenvoudige mensen. Dit komt overeen met de zinsnede van Jezus in het Evangelie over de kleintjes en de armen.
Deze week hoorden we een anekdote over Louis die op een dag voor een arme man knielde om hem een ​​aalmoes te geven. Hij zei dat hij op deze manier voor Jezus knielde, omdat Jezus een arm persoon is... Lodewijk was een model van de mensheid, een sociaal model.
Hij was aangesloten bij een Kring waarin hij zijn sociale en christelijke waarden deelde. Dit lijkt op wat we vandaag de dag kunnen ervaren in katholieke familieverenigingen of andere verenigingen van dit type: zoeken naar sociale rechtvaardigheid, broederschap van gebed.
De heiligen Louis en Zélie waren zeer begaan met de armen en hielpen de meest behoeftigen. Deze gehechtheid aan God, die concreet wordt gerealiseerd, in de samenleving en het dagelijks leven, is indrukwekkend.

Marie was belangrijk voor de familie Martin, zoals ze belangrijk is voor ons. Marie is... een lijmmortel! Het verenigt ons als persoon, als gezin, als koppel. Het verenigt onze levens.
Soms hebben we er spijt van dat we Louis en Zélie niet eerder hebben gekend. We zeggen tegen onszelf dat we anders zouden hebben gehandeld, dat we bepaalde fouten niet zouden hebben gemaakt. Maar er gaat nooit iets verloren. Alle beproevingen hebben betekenis. Lijden kan ervoor zorgen dat je groeit en transformeert.
Het grote probleem als we ouders zijn, is dat we mensen zijn. We proberen onze kinderen het beste te geven volgens onze overtuigingen... in dit geval christelijke. Maar we geven het door met menselijke middelen… En dus met fouten, met onze kwetsbaarheid en onze grenzen.
Dan worden deze kinderen volwassenen: het pad dat ze tot nu toe samen hebben afgelegd, wordt het hunne. Onze rol eindigt en hun vrijheid ontvouwt zich.
Geloof wordt niet met een voorhamer overgedragen. Het is een boodschap die wij van Jezus ontvangen. Een bericht waar wij op reageren. Persoonlijk en vrij.
Toen we deze boodschap van Jezus ontvingen, zijn we blij. De boodschap van het Evangelie maakt ons blij en wij willen deze verspreiden. Het is de manier waarop we het doen die getuigt van onze menselijkheid. Maar we moeten accepteren dat we uiteindelijk onvermijdelijk fouten zullen hebben gemaakt.

We bewonderen het gezonde verstand dat de heiligen Louis en Zélie ertoe bracht hun leven zo in te richten dat ze, hoe gewoon ze ook zijn, erin slagen heiligen te worden. De Kerk toont op haar beurt gezond verstand door hen als voorbeeld te stellen.
We hebben niet het gevoel grote genaden te hebben ontvangen, maar dat we geïnspireerd en getroost zijn. Deze vriendschap met de heiligen Louis en Zélie, en hun voorspraak, leiden ons op een spirituele reis.
Louis en Zélie leiden ons naar de Heilige Familie. Door hen zijn het Jezus, Maria en Jozef met wie we leren leven, die we ontdekken. Er is een onverklaarbaar verband, een sfeer die uitgaat van de familie Martin, en die “de parfum van de Heilige Familie ruikt”.
Ik geloof dat ze moeten hebben nagedacht over het geluk van een gezin met Maria en Jozef. En dat kan nergens anders toe leiden dan tot liefde. Ik heb gehoord dat de heilige Thérèse “de roeping van de liefde” heeft ontvangen, en ik denk dat deze haar al is gegeven door de liefde van haar ouders.
Door hen worden Jozef en Maria concreet. Het zijn zulke uitzonderlijke en eenvoudige heiligen... Hun vijf dochters die non zijn geworden, hun gezinsleven verwoest door kindersterfte... Als we over hun mensenlevens nadenken, zeggen we tegen onszelf: "We ervaren dit... Maar ze hebben zelfs geleden. meer". Dit troost niet, maar ondersteunt. Het versterkt.
Louis en Zélie laten ons zien dat iedereen, op zijn unieke reis, heiligheid kan bereiken. Zonder iemand anders te willen zijn dan jezelf.
God sluit zich bij ons aan in ons eigen verhaal. »