"De tragedies die we in het huis van de familie Martin hebben meegemaakt, hebben ons gesterkt op ons pad van gebed en overgave."

Een getuigenis van Jeremy en Priscille

Toen we tien jaar geleden onze intentieverklaring voor het huwelijk schreven, hadden we een zin in gedachten die we ooit van de jonge heilige Carlos Acutis hadden gehoord: “Altijd verenigd zijn met Jezus, dat is mijn levensplan.” Wij besloten toen om dezelfde wens te doen.

We ontdekten het motto van Louis en Zélie pas vele jaren later: God eerst. Ze kregen in alles voorrang: in hun gezinsleven, in de manier waarop ze met elkaar spraken en uiteindelijk ook in hun werk. Louis bijvoorbeeld sloot zijn winkel op zondag, midden op de marktdag, wanneer hij de beste deals kon sluiten. Voor ons die trouw aan Christus willen blijven, laat hun toewijding zien dat het mogelijk is, dat het zinvol is en dat het vrucht draagt!

Jeremy: Het begin van ons huwelijk was niet makkelijk: ik heb periodes doorgemaakt waarin ik het moeilijk had en niets meer logisch leek. Ik twijfelde aan alles: mijn capaciteiten, onze toewijding aan elkaar. Er waren momenten dat ik alles in twijfel trok, zelfs dat ik erover dacht Priscille pijn te doen.

Eén ding bleef echter overeind: haar gebed en haar geloof in Christus, tegen alle verwachtingen in; ze had vrede gevonden. En dat was genoeg om me weer bij de les te brengen.

Diep vanbinnen wisten we dat we een ruzie nooit onopgelost moesten laten. Dus trok iets sterkers ons elke nacht uit onze schuilplaatsen, waardoor we ons tot elkaar wendden en zeiden: IK BEN VERGEVING.

We weten nu dat deze ervaring cruciaal was voor de rest van ons huwelijk. Waren het onze respectievelijke, overdreven oprechte, authentieke en diepzinnige persoonlijkheden die ons tot deze reactie brachten? Misschien gedeeltelijk, maar de andere, belangrijkere factor is het oprechte "ja" tegen Jezus vanaf het allereerste begin van onze relatie, een geloof dat we in ons huis durfden te verwelkomen, in de overtuiging dat Hij alles kan.

Jezus is als dat touw met een derde streng die de andere twee bij elkaar houdt. Hij is de genade van het sacrament van het huwelijk: wanneer het onmogelijke mogelijk wordt. Wanneer de onzichtbare werkelijkheid zichtbaar wordt in degene die het ontvangt. Het mooie van het ontvangen van het sacrament van het huwelijk is dat Jezus alleen maar een JA van ons vraagt. Hij dwingt niemand.

Met de komst van ons vierde kind moesten we opnieuw ja zeggen tegen Jezus. Een veel moeilijker ja om te geven. Accepteren dat onze kleine Naomi rechtstreeks naar de hemel zou gaan om zich bij haar Schepper te voegen. Degene die haar de adem des levens gaf, vroeg ons haar terug te nemen. Om nogmaals ja te zeggen tegen Jezus. En door dit ja ontdekten we Gods oneindige liefde voor ons. We voelden verdriet en smart veranderen in vreugde. De vreugde van de hemel, omdat onze dochter er rechtstreeks heen ging. Door haar herinnert de Heer ons aan onze eigen roeping tot heiligheid, een roeping om ons bij Hem te voegen voor het eeuwige leven! We beseffen dan ten volle wat de gemeenschap der heiligen inhoudt: de mensen hier beneden die zich zo goed mogelijk vastklampen, en de mensen daarboven, die op ons wachten en voor ons bidden! De hemel is in feite een grote gebedsplaats… Kleine en grote heiligen, bid voor ons!

Het was in deze context dat we Louis en Zélie Martin leerden kennen. De tragedies die we tijdens Zélie's zwangerschap meemaakten, versterkten ons op ons pad van gebed en overgave. Dit was het pad van het echtpaar Martin: nooit klagend, vol lof en vertrouwen, ondanks het verlies van jonge kinderen, oorlog en ziekte. En hun volharding bracht een grote heilige voor de wereld voort. Het is niet gemakkelijk om op het rechte pad te blijven. Wat cruciaal is, is gebed. Ons eigen gebed, maar ook en vooral de gebeden van onze naasten en zelfs kennissen. We beseften hoe belangrijk het is, als christelijk echtpaar, om onze vreugde en verdriet te delen, voor elkaar te bidden en elkaar te bemoedigen in goede en slechte tijden. Onze eerste reactie op het verlies van onze dochter was om al onze christelijke contacten om hulp te roepen: een keten van gebeden ontstond, en de Heer verhoorde ons honderdvoudig!

Het hoogtepunt van dit alles is deze ontmoeting tussen christelijke broeders en zusters die we elke zondag ook ervaren door de Eucharistie: God die zichzelf geeft.

Het christelijk huwelijk is geen levensfase; voor ons is het een verbintenis geworteld in de waarheid van Gods Woord. Ons is ooit verteld wat het betekent om een ​​leven te leiden dat door de Heer wordt geleid. We willen de juiste GPS kiezen. De hele Bijbel is een verbond tussen God en de mensheid, en ondanks menselijke zwakheid gaf God niet op en ging zelfs zo ver dat Hij zijn eigen Zoon aan het kruis gaf om tegen elk echtpaar te zeggen: Ik houd van jullie. Wat een prachtig bewijs van liefde kunnen we als echtpaar ervaren in het sacrament van het huwelijk!

Jeremy en Priscille