Marie en Rose
Août 2020
« Une lettre dans le reliquaire des saints Louis et Zélie… »
Oorspronkelijk kom ik uit de regio Parijs, maar rond 2006 bekeerde ik mij tot het katholieke geloof. Toen ik het verhaal van Marie-Alphonse Ratisbonne las (De wonderbaarlijke medaille-bekeerling), die zijn bekering toeschrijft aan Onze Lieve Vrouw van de Overwinning, nam mij mee naar de beroemde Parijse basiliek.
Dit bezoek was een wonder. Daar zag ik voor het eerst een beeld van de heilige Theresia van het Kind Jezus. Het was liefde op het eerste gezicht.
Toen ik door het lezen ontdekte dat er een sterke band bestaat tussen de familie Martin en deze basiliek, kreeg ik zin om er regelmatig terug te keren.
In 2008 ging ik naar de mis ter ere van de 150e verjaardagde trouwdag van het echtpaar Martin en was helemaal onder de indruk.
Ik bezocht een aantal van hun woonplaatsen en op 12 juli 2009 keerde ik terug om bij hun relikwieën te bidden. Ik schreef een brief waarin ik, op voorspraak van Zélie en Louis, vroeg om de genade om te trouwen en kinderen te krijgen. Ik heb het in hun reliekhouder geplaatst.
Ik was toen geregistreerd op de christelijke datingsite Theotokos. Op 12 september van datzelfde jaar ontmoette ik via deze site voor het eerst de man die mijn echtgenoot zou worden. We leerden elkaar eerst op afstand kennen (schriftelijk contact, regelmatige telefoongesprekken) en vervolgens bereidden we ons voor op deze ontmoeting door ieder afzonderlijk een novene te doen. Een jaar later waren we getrouwd!
Ik trouwde pas laat en had niet veel hoop op een kind. Maar het gebed tot de heiligen Louis en Zélie Martin bracht een nieuw wonder tot stand: mijn kleine Rose, die nu tien jaar oud is.
Een paar jaar geleden was de relatie met Rose moeizaam. Mijn man en ik gingen alle drie op bedevaart naar het Visitatieklooster in Caen.
We hebben daar een noveen van missen gevierd voor het herstel van onze familierelaties, terwijl we tegelijkertijd een noveen tot Léonie baden. De vrede is wedergekeerd.
Naast de kracht van hun voorspraak, bewonder ik ook de familie Martin en het leven dat zij leidden. Ze gingen elke werkdagochtend naar de mis. Ik wil hetzelfde doen! Maar met mijn werk, het vervoer, de schema's en alle dagelijkse taken... heb ik zelden de tijd of energie om al deze moeite te doen. Ze hebben het meegenomen.
Naast Rose heb ik nog drie kinderen die al voor hun geboorte naar de hemel zijn gegaan. Het was een groot lijden. Ik bad tot de heiligen Lodewijk, Zélie en Theresia en maakte een bedevaart.
Tijdens deze pelgrimstocht zag ik een souvenirschilderij dat Thérèse had gemaakt met foto's van haar vier broers en zussen die als baby waren overleden.
Voor het feest van de Heilige Onnozele Kinderen in 1896 schreef ze een gedicht getiteld Aan mijn kleine broeders in de hemel :
“Gelukkige kleine kinderen, met wat een tederheid
De Koning van de Hemel
Ik heb je ooit gezegend en je overladen met liefkozingen
Je blije voorhoofden!
Van alle onschuldigen was jij de figuur
En ik zie een glimp
De goederen die de Hemel u zonder maat geeft
De Koning der koningen.
Je hebt de immense rijkdommen overwogen
Vanuit het paradijs
Voordat we onze bittere droefheid kenden (…)
Samen speel je met de kleine engeltjes
Bij het altaar (…)
Jij bent het die de Heer mij als voorbeeld heeft gegeven
Heilige Onnozele Kinderen
Ik wil hier beneden jouw trouwe beeld zijn
Kleine kinderen.
Ah! verwaardig u om voor mij de deugden van de kindertijd te verkrijgen.
Jouw openhartigheid,
Je perfecte overgave, je beminnelijke onschuld
Betover mijn hart…”
Toen ik thuiskwam, maakte ik er een schilderij van als souvenir. Dit alles gaf mij veel troost. Het gaf mij inzicht in het eeuwige leven van mijn kinderen in de hemel en ik kon hen een plaats geven binnen ons gezin.
In mijn lijden dacht ik aan het nog grotere lijden van de Martins: zij hadden deze kinderen gekend en in hun armen gehouden. Ze hadden er al maanden, ja zelfs jaren, verliefd op.
Ik bad tot Zélie en zei tegen mezelf: "Ze heeft dit zelf meegemaakt, ze kan me begrijpen. Zélie is zowel een heilige als een moeder, en dat is belangrijk in mijn relatie met haar, in de troost die ze me biedt."
Mijn man kon Rose en mij niet vergezellen op deze vakantie naar het reservaat, omdat hij het druk had met zijn werk. Maar we zijn van plan om met hem terug te komen, vooral voor de Familiedag in oktober.
Tijdens deze ‘spirituele vakantie’ ontdekte ik een nieuwe kant van Saint Louis Martin: hoe hij niet alleen God, maar ook zijn vrouw en kinderen centraal stelde in zijn leven. Hij zette zelfs zijn eigen professionele leven opzij om zich beter aan zijn carrière te kunnen wijden!
Na de dood van Zélie voedde hij zijn dochters alleen op en wijdde hij zich aan hen.
Hoe meer ik Louis en Zélie ontmoet, tijdens pelgrimstochten en tijdens het lezen, hoe meer ik nieuwe elementen uit hun leven ontdek die aansluiten bij mijn zorgen. Dan voel ik mij geroepen om tot hen te bidden.
Ik nam dit verblijf mee in mijn tas en zette het in onze woonkamer. Het was een prachtig icoon dat mij raakte, omdat alle kinderen van Martin erop vertegenwoordigd zijn!
