Kontynuuj misję ze Świętymi Ludwikiem i Zelią
Misja „odkrycie i nadzieja”
W lutym 10-dniowa misja odwiedziła sześć parafii (Boulogne-Billancourt – Sainte Thérèse, następnie Sainte Cécile – Clichy przez Gennevilliers, Asnières, Villeneuve la Garenne). Podróż naznaczona różnorodnością i zapałem.
Różnorodność
Różnorodność była obecna na wszystkich poziomach: socjologicznie rzecz biorąc, od stosunkowo jednorodnej populacji francuskiej po parafię składającą się z około czterdziestu narodowości, ludzi o różnym wieku, oczekiwaniach duchowych i wrażliwości kościelnej.
Szkoła im. Siostry Marguerite w Clichy, nowy kompleks szkolny, przeprowadziła skrupulatne prace przygotowawcze przed przybyciem relikwii. W prace zaangażowano kadrę nauczycielską, rodziców aktywnie zaangażowanych w opiekę duszpasterską oraz ponad 250 uczniów szkół podstawowych i średnich, którzy uczęszczali na lekcje katechizmu. Uczniowie byli bardzo otwarci, angażowali się w istotny dialog i dynamiczną interakcję, aby odkryć, co święci reprezentują dla katolików. „Pośrednicy między niebem a nami, którzy pomagają nam się modlić” uczeń piątej klasy powie
Gdzie indziej grupy katechizacyjne odkrywają, co to oznacza: „Wierzę w obcowanie świętych” Trzy wieczory dla par, każdy o innym stylu, w zależności od miejsca: tutaj spotkanie w stylu Odnowy; gdzie indziej dzień z ruchem Pryscylli i Akwili, z udziałem par, ich świadectwami, modlitwą i medytacją; a następnie, w Clichy, wieczór parafialny z wieloma młodymi parami. Wieczór obejmował uwielbienie, prelekcję o życiu małżeństwa Martinów oraz spostrzeżenie, że choć święci należą do konkretnej epoki, ich styl życia przemawia do wszystkich czasów. Wieczór zakończyła modlitwa uwielbienia i błogosławieństwo.
Od zwykłych niedzielnych mszy po mszę w języku angielskim dla filipińskiej społeczności w Villeneuve-la-Garenne, doświadczyliśmy pełnego spektrum emocji! Gorliwość Filipińczyków wobec relikwii była namacalna, a zgromadzenie składało się głównie z młodych rodzin. Jeszcze bardziej uderzające były godziny spędzone w parach na błogosławieniu relikwiami osób i par obciążonych wszelkiego rodzaju dolegliwościami lub kierowanych planami życiowymi, które obecnie są poza ich zasięgiem. Trzeba tego doświadczyć, aby zrozumieć, jak wyzwalające jest powierzenie im swojego cierpienia emocjonalnego, społecznego i zdrowotnego oraz skrajnej samotności – paradoks w miastach tętniących życiem. Ponad 700 intencji modlitewnych przywiezionych do Alençon i obietnica kontynuacji modlitwy pokazują, że chociaż wydarzenie dobiegło końca, nie zostało zapomniane… więź pozostaje, modlitwa trwa.
Guy Fournier, asystent rektora
Świadectwo
Spotkanie: jakie piękne!
„Zwykle lubię mawiać: jako misjonarze nie tyle wyruszamy, by ewangelizować, co by być ewangelizowanymi. Z pewnością tak było podczas tej misji. Jedną rzeczą, która powinna przede wszystkim przykuć naszą uwagę, jest pragnienie Boga i gościnność, która z niego wypływa. Wszędzie, gdzie się udaliśmy, spotykaliśmy się z doskonałym przyjęciem i obserwowaliśmy siłę wiary ludzi, których spotykaliśmy. I od tego powinniśmy zacząć. Spotkaliśmy serca niekiedy przesiąknięte ludzkim cierpieniem, a jednak otwarte na przyjęcie tych, których przyjmowali. To żywa rzeczywistość Ewangelii: misjonarze wyruszają, by głosić orędzie i są przyjmowani. To przyjęcie pozwoliło im odkryć, że Martinowie, wbrew temu, co można by sądzić, nie są très daleko od nas, bo znaleźli się w podobnych sytuacjach.
Być może to jest kulminacja ewangelizacji poprzez cześć dla relikwii: spotkanie – jakież ono piękne! W akcie odkrycia, za wstawiennictwem świętych, jesteśmy w stanie zrzucić z siebie wszystkie ciężary, które nosimy w sobie. Iluż cierpiących ludzi widzieliśmy! Dzięki temu otwarciu serca czujemy, że to sam Jezus nas pociesza. Dokonywało się to poprzez spotkania z ludźmi, słuchanie, mówienie i nauczanie. To spotkanie ma trzy poziomy: spotkanie z samym sobą, z tymi, którzy są czasem zagubieni i nie wiedzą już, dokąd się zwrócić; spotkanie z drugim człowiekiem, który go słucha; i wreszcie spotkanie z Jezusem za wstawiennictwem świętych. Jestem głęboko poruszony jakością i głębią wiary tych, którzy nas przyjęli, zwłaszcza dzieci. Okazali prostą, a zarazem głęboką wiarę. Wracam podbudowany świadectwami otrzymanymi od ludzi, którzy pomimo trudności nigdy nie przestają trzymać się nadziei, pielęgnując swoją wiarę w Chrystusa.
Brat Jean-Victor
