Ornais podążają śladami Louisa i Zélie
Podczas gdy dwa ośrodki parafialne diecezji (Flers i Ferté-Macé) właśnie odbyły pielgrzymkę do Alençon, Guy Fournier, diakon, administrator sanktuarium, dzieli się z nami swoimi spostrzeżeniami.
Co pamiętasz z tych dwóch dni?
Jeśli bardzo różniły się one obecnością publiczną, to dla Flersa (8 maja) była to bardzo silna obecność międzypokoleniowa, która skupiała wiele dzieci z rodzicami i dziadkami, w tym katechistami, natomiast dla La Ferté-Macé (24 maja) były to raczej „starszych”, ich wspólnym punktem była chęć zdobycia lepszej wiedzy o świętych Ludwiku i Zélii w pełnym mocy czasie, który łączy ludzi w czasie przeprowadzki. W związku z tym wierzę, że dla wielu nastąpiło prawdziwe odkrycie znaczenia głównych orientacji życiowych świętych rodziny Martinów dla pomocy nam w naszym dzisiejszym życiu chrześcijańskim, niezależnie od tego, jak bardzo jesteśmy zróżnicowani.
Jak do nich doszło?
Dzięki 150-osobowej grupie z Flers, poważne przygotowania i wydanie książeczki pozwoliły dzieciom odkryć świętych podczas podróży po mieście. Podejście było bardzo zabawne i praktyczne, widzieliśmy prawdziwą radość, gdy dzieci szły z miejsca na miejsce, a w każdym miejscu wolontariusz z sanktuarium witał je i odpowiadał na ich pytania.
W przypadku Ferté-Macé (30 osób) trasa wiodła z Bazyliki do Horlogerie de Louis, a następnie do Pont de la Rencontre, objazdem przez piękne średniowieczne dziedzińce starego Alençon. Każdy mijał punkt obowiązkowy: dom rodzinny Martinów przy rue Saint-Blaise.
Co szczególnie zauważasz?
Z grupą z Flers celebracja Słowa w Bazylice, która na zakończenie dnia odbyła się jakby w celu podsumowania, w zebranej atmosferze, tego, co było dniem wyraźnie świątecznym, rodzajem dnia, w którym widać, że uczestnicy są szczęśliwi, że tam są i dają temu wyraz.
A w tym wszystkim nowe Centrum Powitalne Louis i Zélie?
Było to miejsce gromadzenia się wszystkich, z nauką udzielaną w kaplicy dla dorosłych grupy Flers i inną, dłuższą, udzielaną pielgrzymom z bieguna Ferté w sali Ludwika i Zélii. Dom był popularnym miejscem organizowania pikników, albo na świeżym powietrzu, w małym, bardzo cichym parku w sercu miasta, albo w jadalni. Doceniany: to prawda, że kilka osób mówi: wrócę, bo naprawdę jest gdzie „posiedzieć”. Jest nam tam dobrze.
W przypadku Bruno i Isabelle, stewardów, konieczne było zmobilizowanie wolontariuszy, aby zapewnić opiekę niezbędną do zapewnienia jakości powitania.
Czy Ornais naprawdę mają do zrobienia odkrycie tak blisko domu?
Tak, naprawdę tak myślę. Ma minimalny aspekt biograficzny, który można zdobyć odwiedzając miejsca, w których mieszkali święci Ludwik i Zélia, w różnych miejscach Pays d'Alençon. Ale przede wszystkim przesłanie duchowe: jak i dlaczego na co dzień żyli swoją wiarą w sposób, który był dla nas tak pożyteczny?
Ta para z XIX wiekue stulecia ma do przekazania bardzo aktualne przesłanie. Wiedzieli, że dzień po dniu, w radościach, ale także smutkach i niepokojach codziennego życia, powinni zbliżać się do Boga, do swoich współczesnych, z prostotą, pewnością i człowieczeństwem, co nie znaczy czasami bez prób i błędów. Wskazują nam drogę, rodzaj relacji do życia w małżeństwie i rodzinie, która przyczynia się do zwiększenia stabilności i szczęścia bycia razem.
W skrócie: Ucz się kochać.
