Porażka – droga do świętości?
28 stycznia 1899 – ostatni wjazd Léonie na Nawiedzenie w Caen
Na krótko przed śmiercią, ofiarowując swoje cierpienia za Leonię, Zélie powiedziała: „Gdyby trzeba było poświęcić moje życie, aby Leonia została świętą, zrobiłabym to z całego serca”.
W 1897 roku przyszła kolej na Teresę, która zapewniła: „Po mojej śmierci sprawię, że powróci do Nawiedzenia i tam wytrwa”.
W liście siostra Maria od Najświętszego Serca (Marie Martin) zwierzyła się Leonii tymi słowami od Teresy: „Wyjednam dla niej łaskę, aby została następczynią, i przyjmie moje imię oraz imię św. Franciszka Salezego”.
30 września Teresa rozpoczęła życie zakonne, nie bez ponownego zwrócenia się do Pana o łaskę powołania zakonnego dla swojej ukochanej Leonii...
Léonie odkryła już „małą drogę” Teresy dzięki ich korespondencji. Przeczytała Historię duszy, gdy tylko została opublikowana, i jeszcze bardziej zdecydowanie oddała się tej drodze duchowego dzieciństwa i porzucenia, której owoce wyczuła u swojej młodszej siostry.
Kilka miesięcy po wyjeździe Teresy do Nieba, 28 stycznia 1899 r., Léonie po raz trzeci wstąpiła do klasztoru Sióstr Wizytek w Caen. Była to jej czwarta próba życia zakonnego: rozpoczęła również nowicjat u Sióstr Klarysek z Alençon. Miała trzydzieści pięć i pół roku.
Jej wytrwałość, pewność siebie i dobra wola ostatecznie zwyciężyły nad przeszkodami. Léonie złożyła śluby w lipcu 1900 r. pod imieniem Siostra Françoise-Thérèse i pozostała zakonnicą w Wizytacji w Caen aż do śmierci w 1941 r.
Jej wytrwałość w powołaniu miała być jednak nieustanną walką. W liście do sióstr karmelitanek w 1931 r. napisała: „Nie mogę już zaaklimatyzować się do tej smutnej ziemi. Wszystko jest dla mnie źródłem nudy i zmęczenia, módl się dobrze – to jest skierowane do Céline – za twojego biednego małego tchórza, bo krótko mówiąc, to czyste tchórzostwo nie chcieć cierpieć więcej dla dobrego Boga, nawet jeśli jest bardziej obrażony niż kiedykolwiek… Przywieram tak mocno, jak mogę, do Jego woli, którą kocham i pragnę ponad wszystko, ale wszystkie moje marne wysiłki są zupełnie bezowocne i często pozostawiają mnie w niewypowiedzianym cierpieniu”. Ale pewność siebie zawsze bierze górę: „Jestem całkowicie oddany, by żyć do końca świata, jeśli taka jest wola dobrego Pana! To, co On czyni, kocham...”
Podczas składania świadectwa w procesie apostolskim o beatyfikację Siostry Teresy od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza powróciła do relacji głębokiej czułości i bliskości, jaka łączyła ją z najmłodszą osobą w rodzinie, opowiadając: „Szczególnie wzruszyła mnie wielka delikatność, z jaką odnosiła się do mnie. Miałam wtedy 23 lata, a ona zaledwie 13, ale byłam bardzo późno w nauce i szkoleniu; moja młodsza siostra uczyła mnie z wielką miłością i wykwintnym taktem, aby mnie nie upokorzyć. (…) Moja młodsza siostra była zawsze bardzo delikatna i doskonale panowała nad sobą. Nie pamiętam, aby kiedykolwiek widziała, aby okazywała niecierpliwość, a tym bardziej się złościła”.
Ta niezwykła troskliwość i delikatność Teresy przejawiały się w jej wstawiennictwie za swą siostrą, ze swego niebiańskiego mieszkania...
