Zaproszenie św. Pawła
Homilia 31 października 2020 r
„Kontynuujemy rozpoczęte wczoraj czytanie Listu do Filipian. Mamy szansę rozważać słowo Pana poprzez to, co mówi nam apostoł Paweł. Wczoraj z entuzjazmem widzieliśmy, jak wyrażał wobec wspólnoty zarówno zadziwienie tym, co Pan uczynił w ich sercach, jak i jednocześnie to, co ci nowi chrześcijanie mogą objawić z apostolskim zapałem.
Widzimy, jak dzisiaj wspomina o czymś, co stanowi tło tego listu, a mianowicie o tym, że Paweł jest w więzieniu. Listy te nazywane są listami niewoli. Czy zatem przebywa w więzieniu w Rzymie i oczekuje na proces? Będzie to, wiadomo, radykalne i doprowadzi do jego śmierci. A może, jak myśli wielu egzegetów, nadal przebywa w Efezie, ale w wciąż trudnym czasie, ponieważ tuż przed tym, co widzieliśmy dzisiaj, przywołuje swoje spotkanie z władzami rzymskimi, Pretorium. I zamiast lamentować, wmawia sobie, że w głębi siebie, przez to, przez co przechodzi, przez te łańcuchy, głosi się Chrystusa. Między innymi w Pretorium. Oto co mówi: „JaChcę, żebyście wiedzieli, bracia, że moja sprawa obróciła się raczej na korzyść Ewangelii. Rzeczywiście, w całym Pretorium i wszędzie indziej moje łańcuchy zyskały w Chrystusie prawdziwy rozgłos. » Znalazł sposób, aby dawać świadectwo o Chrystusie w swoich łańcuchach. Co więcej, aresztowanie Pawła ośmieliło młodych chrześcijan z Filippi, aby byli świadkami, misjonarzami. Mówi to: „ Większość braci, ośmielona w Panu, nawet z powodu swoich łańcuchów, podwaja swoją śmiałość w głoszeniu Słowa bez lęku. » Kiedy mówimy, że Pan umie objawić się obecny w sercu prób, mamy podwójny dowód: wobec Pretorium i wspólnoty poprzez ogłoszenie, że każdy niesie Ewangelię. Paweł nie omieszka jednak wykazać, że we wspólnocie chrześcijańskiej istnieje już dwuznaczność. Niektórzy robią to szczerze, inni w duchu rywalizacji, jakby szturchając się nawzajem, jakby na pokaz. I odkrywa dwuznaczności pewnej liczby chrześcijan. Jakbyśmy od początku znaleźliśmy już światowość, jak lubi mawiać papież Franciszek. Kariera, niestety, wśród chrześcijan. Wiemy, że naszym czasom zagrażają nazbyt ludzkie wizje, dlatego papież Franciszek po raz kolejny próbował wskazać palcem to zło, które może zamieszkać zwłaszcza w sercach duchownych, gdy atakuje ich światowość. To zaproszenie Pawła jest tym silniejsze, że współbrzmi z dzisiejszą Ewangelią, która podczas posiłków zachęca, aby nie zajmować pierwszego miejsca, ale skromniejszego lub ewentualnie takiego, jakie daje nam Pan. Jeśli jednak w dzisiejszej Ewangelii znajdujemy tę zachętę, to nie z powodu dobrych manier, ale z powodu samego zachowania Jezusa, który się uniżył. Mocna jest myśl, że po samym Liście do Filipian w drugim rozdziale dokładnie następuje medytacja o poniżeniu Chrystusa: „ Chrystus Jezus, mając stan Boży, nie zazdrośnie utrzymywał rangę, która go zrównała z Bogiem. On jednak unicestwił siebie, przyjmując stan niewolnika i upodobniając się do ludzi. »Jeśli musimy skromnie zająć miejsce, które nie jest pierwsze, to nie tylko ze względu na dobre obyczaje chrześcijańskie, ale dlatego, że sam Chrystus nas do tego powołuje i zaprasza. Kontemplujmy Chrystusa w jego poniżeniu, które było sednem nadziei Pawła w jego łańcuchach. »
